دلخوشی

هوالرحیم

آخرین فکر امشب بعد از تمام وقایع این است که حداقل می توانم دلخوش باشم که رفتار خداوند با من در دنیای دیگر به بهترین نحو است. آن روز که عدالت مشخص می شود و او که آنچه در دل ها می گذرد را می داند، او که عالم به غیب و شهاده است، او که همه چیز در محضرش حاضر است، آن روز هر مثقال عمل من و دیگران را جزا می دهد. من تشنه ی عدل الهی اویم حتی اگر که جایگاهم در پست ترین طبقه ی جهنم باشد. حتی اگر که بخاطر هر قطره اشکم موستوجب عذاب باشم، باز این برایم عین مهربانی ست. باز دلخوشم که او خداست. که او نه قضاوت اشتباه می کند نه تهمتی می زند نه کم و زیاد می کند. و حتی اگر در این جهان طعم عدلش را به من نچشاند یا بچشاند و من نفهمم، لا اقل دلخوشم که آن روزِ تبلی السرائر دلم آرام می گیرد.