هیچ

می خواهم سکوت کنم و در سکوت غرق شوم. می خواهم بنویسم و پاک کنم ، بنویسم و پاک کنم، آنقدر که دیگر هیچ چیز از حال خودم و هذیان های نفسم نوشته نشود... می خواهم از چشم همه محو شوم، نه دلشان برایم تنگ شود نه به یادم بیفتند نه به من احتیاجی باشد. دوست دارم دیگر در مورد هیچ کس چیزی نشنوم، چیزی نگویم، از کسی توقعی نداشته باشم، برای هیچ کس توقع ایجاد نکنم، نه تعارفی، نه رسومی، نه خواهشی، نه اضطراب و معذب بودنی...خاطره ای را مرور نکنم، کلامی را اشک نریزم، دلتنگ نباشم. دوست دارم رها شوم حتی اگر این رهایی، به ظاهر انسانیتم را زیر سوال ببرد...حتی اگر تو بگویی تمامش بخاطر ضعف و کوچکی است